آرامش را در دل جنگ، و با خود جنگ به خانواده بیاورید

آرامش را در دل جنگ، و با خود جنگ به خانواده بیاورید
محمد حسین شاه آبادی

در این دوران جنگ کانال‌های مشاوره‌ای و روانشناسی خیلی به آرامش دادن دعوت می‌کنند. معمولا هم این آرامش دادن به «غافل‌سازی» یا «جایگزین‌سازی» همراه و بلکه جایگزین می‌شود. یعنی وقتی می‌گویند آرامش دهید، اینگونه تلقی می‌شود که مثلا فیلم و موسیقی بگذارید و حواس خودتان و اطرافیان‌تان را پرت کنید.

ولی این واقعا درست نیست. شاید برای کودکان- آن هم تا مقداری- خوب باشد ولی اگر رویه اصلی شود و بخواهد اساس مسیر زندگی باشد، ضربه زیادی به ما می‌زند. ضربه اصلی‌اش هم این است که انسانیت را از ما می‌گیرد. چطور می‌شود که همسایه و همشهری و هم‌وطن ما آسیب ببیند و من با آهنگ و فیلم خودم را غافل کنم؟

البته نمی‌توان انکار کرد که این مکانیسم دفاعی و طبیعت اولیه ماست که دنبال خبرها و اتفاق‌های خوب برویم و از منفی‌ها فرار کنیم. همان‌طور که به دنبال چیزهایی هستیم که ما را تایید کنند و آن‌هایی که ما را نقد می‌کنند را کنار می‌زنیم. اما این طبیعت اولیه است. ما انسانیم و باید بیشتر از طبیعت اولیه عمل کنیم.

پس نباید به این آرامش‌ها بسنده کرد. بلد بودن روش‌های آرامش ابتدایی بد نیست و گاهی هم لازم است، اما ما به دنبال آرامش واقعی آن هم در دل جنگ هستیم. خانواده ما هم باید آرامشی از این جنس داشته باشد. این آرامش با خود جنگ و با فهم درست از جنگ محقق می‌شود. فرار کردن از جنگ راهکار مناسبی نیست. بلکه جنگ را باید دید و باید شناخت و باید تحلیل کرد.

درگیر شدن مبتذل در اخبار، شناخت جنگ نیست؛ جنگ را باید از بالا دید. از زاویه خدایی که به مومنین نصرت می‌دهد و بینی کافرین را به خاک می‌‌مالد. آن وقت مرور خبرها واقعی‌تر و عقلانی‌تر می‌شود و نه تنها از شکست‌ها زیاد اندوهگین نمی‌شویم، بلکه از پیروزی‌ها هم سرمست نخواهیم شد. آن وقت در شکست و پیروزی ارتباطمان با خدا بیشتر می‌شود و به آرامش واقعی خواهیم رسید.