تربیت غیرمستقیم در روزگاران جنگی

محمد حسین شاه آبادی

اگر تربیت را آن قدر کوچک و حداقلی تعریف کنیم که فقط رابطه پدر و مادر با کودک را شامل شود یا به آموزش‌های معلم و دانش‌آموز محدود شود، خیلی چیزها را از دست می‌دهیم. کم‌ترین آسیبش اتفاقی است که در خانواده‌های تک‌فرزند می‌افتد و آن این است که مادرانی وسواسی، فرزند خود را زیر ذره‌بین می‌گیرند و همیشه در حال امر و نهی به او هستند که نکند لحظه‌ای پای خود را کج بگذارد!

بچه‌های اول یا آخر هم گاهی دچار همین آسیب می‌شوند. این خانواده‌ها همه بار تربیت را روی دوش خودشان و آن هم به صورت مستقیم می‌گذارند و می‌خواهند با حرف‌زدن‌های مکرر فرزندشان را آن طور که دوست دارند تربیت کنند. معمولا هم این روش نتیجه عکس می‌دهد و بچه خلاف جهتی که آن‌ها دوست داشتند حرکت می‌کند.

اما واقعیت این است که حرف‌های والدین کم‌ترین اثر تربیتی را دارد و اصل تربیت در جای دیگر اتفاق می‌افتد. می‌توان گفت که تربیت از نطفه پاک و نان حلال شروع می‌شود و با رفتارهای غیر مستقیم به اوج می‌رسد.

یعنی پدر و مادر و معلم، بیشتر از این که بگویند چه کاری خوب است و چه کاری بد، لازم است خودشان به آن خوب و بد عامل باشند. این «الگو بودن» جذاب‌ترین بخش تربیت است که اتفاقا خیلی هم غیرمستقیم نیست و نتایج بسیار روشن و نزدیکی دارد.

این طوری دیگر لازم نیست که برای بچه‌هایمان توضیح دهیم با آمریکا و اسرائیل دشمن باشند و برای مظلومان غزه و لبنان و ایران دل بسوزانند. حتی لازم نیست که بگوییم از جنگنده‌های آمریکایی‌ها و اسرائیلی‌ها نترسند و برای جنگ با این شیاطین لحظه‌شماری کنند.

کافی است که آن‌ها این تنفر از دشمنان را در وجود ما ببینند و با تمام وجود احساس کنند که ما برای انتقام از آن‌ها لحظه شماری می‌کنیم. خیلی ساده و بی‌درد سر فرزندی که مرا دوست دارد، از دشمن من متنفر می‌شود و به محبوب من عشق می‌ورزد.سبک های وابسته به مکان جلوگیری کنید. به عنوان مثال، اگر شما یک h2 مانند این را سبک می کنید …